SKI.wyd.pl
Nowość!
Sklep
ReklamaRejestracjaBiuletynKlipyNapisz do nas
sklepreklamarejestracjabiuletynklipynapisz do nas
Strona GłównaNowościSprzętWarunki na stokuGdzie na nartyTurystykaPoradyFreeskiArchiwumRóżności

Alternatywa zjazdówek?

Narciarstwo biegowe jest formą aktywności człowieka mającą bardzo korzystny wpływ nie tylko na jego rozwój fizyczny, ale także na psychikę. Niestety, nie cieszy się ono dużą popularnością w naszym kraju. A przecież - czy może być coś bardziej przyjemnego niż przebywanie sam na sam z naturą z dala od zatłoczonych ulic czy masowo obleganych stoków narciarskich. Dlatego też zachęcam wszystkich tych, którzy pragną nie tylko polepszyć wydolność swojego organizmu, ale także doznać niezwykłych wrażeń, do uprawiania narciarstwa biegowego. Zachęcam tym bardziej, że sprzęt, jaki jest nam potrzebny - w porównaniu z innymi sportami zimowymi (może z wyjątkiem jazdy na sankach) - jest o wiele tańszy, a przyjemność taka sama lub nawet większa. Pisząc ten artykuł pragnę przedstawić Państwu podstawowe informacje o narciarstwie biegowym, między innymi o doborze odpowiedniego sprzętu i sposobach smarowania nart.

Przełom, jaki dokonał się w latach 80. (pojawienie się tzw. "techniki łyżwowej") spowodował podział narciarskiego sprzętu biegowego - na sprzęt do techniki łyżwowej oraz do klasycznej. Istnieje także sprzęt do uprawiania różnych form rekreacyjnych i turystycznych narciarstwa biegowego. Przede wszystkim należy pamiętać, że odpowiedni dobór sprzętu powinien uwzględniać umiejętności sportowe, a także wiek, wzrost, kondycję ogólną oraz technikę, jaką chcemy posługiwać się podczas biegu. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że sprzęt do techniki łyżwowej wykorzystać możemy jedynie na dobrze przygotowanych trasach, podczas gdy na nartach klasycznych poruszać się możemy prawie w każdych warunkach. Dlatego też odpowiedni dobór sprzętu decydować będzie o komforcie i efektywności poruszania się, a także będzie służył do szybszego nabywania nowych umiejętności technicznych.

Narty biegowe

Dobra narta biegowa, poza lekkością i wytrzymałością, powinna charakteryzować się odpowiednią elastycznością. Dotyczy to szczególnie jej części przedniej. Tył powinien być nieco twardszy i bardziej sztywny. Natomiast część środkowa powinna być najtwardsza, ale również odpowiednio sprężysta. Ponieważ określenia "sztywny" , "twardy" są pojęciami mało precyzyjnymi, dobór odpowiedniej narty może być zadaniem dosyć trudnym. W celu jak najlepszego wyboru możemy się więc posłużyć próbami sztywności narty, polegającymi na dogniataniu nart złożonych ze sobą ślizgami, oraz na osobnym odgniataniu ich dziobów i tyłów. Mając odpowiednie doświadczenie można w ten sposób prawidłowo dobrać nartę. Jeśli jednak nie do końca polegamy na swojej wiedzy na ten temat, można zastosować prostszą metodę. Polega ona na położeniu na równej powierzchni narty, pod którą (w części środkowej) wsuwamy kartkę papieru. Następnie stajemy na narcie i w tej pozycji kartka powinna z lekkim oporem dać się wyciągnąć. Jeżeli jest to utrudnione oznacza to, że narta jest za miękka. Natomiast gdy opór nie istnieje - narta taka jest dla nas za twarda. Najlepszym jednak sposobem na ocenienie twardości narty jest jej zachowanie w terenie. Dziób prawidłowo dobranej narty powinien prowadzić się po wszystkich nierównościach terenowych elastycznie, a środek dokładnie przylegać do podłoża. Po dłuższym biegu smar musi być starty równomiernie na całej długości ślizgu - to oznacza, że narty dobrane są odpowiednio. Jeżeli smar ściera się tylko na dziobach i tyłach - narty są za twarde. Natomiast w wypadku, gdy smar jest starty głównie w części środkowej oznacza to, że narty są za miękkie. Dla ułatwienia wyboru desek stosowane są często liczbowe oznaczenia twardości według zasady: im twardsze, tym wyższy numer. Spotyka się także znakowanie literowe: "S" (soft) - miękkie; "M" (medium) - średnie; "H" (hard) - twarde.

Producenci, dla ułatwienia wyboru, podzielili także narty biegowe na cztery grupy, według kryterium ich zastosowania. I tak mamy kategorie:

  • S - narty wyczynowe;
  • A - narty sportowe;
  • L - narty turystyczne, śladowe;
  • I - narty o specjalnym przeznaczeniu.

Narty do uprawiania techniki łyżwowej są twardsze i posiadają wzmocnione krawędzie. Oznaczone są zwykle napisem "skating". Natomiast bardziej elastyczne narty klasyczne poznamy po hasłach "classic" lub "diagonal". Oznaczenia te dotyczą jednak tylko nart wyczynowych i sportowych.

Równie ważny jak twardość jest dobór nart pod względem odpowiedniej długości. Narty do celów turystycznych i rekreacyjnych dobiera się w ten sposób, że dzioby pionowo ustawionych nart powinny sięgać do nadgarstka wyciągniętej w górę ręki. Dla osób o przeciętnym wzroście i wadze można zastosować także wzór:

długość nart = wysokość narciarza + 1/2 ciężaru ciała - (8-12) cm

Na przykład przy wzroście 175 cm i wadze 70 kg otrzymujemy:

175 + 35 - (8-12) = 198-202 cm

Jednocześnie pamiętać trzeba o tym, że narciarze sprawniejsi i lepiej jeżdżący korzystają z dłuższych nart, podczas gdy słabsi z odpowiednio krótszych. Narty o przeznaczeniu sportowym dobiera się według zasady, że dłuższe służą do biegu techniką klasyczną, a krótsze do kroków łyżwowych. Różnica ta powinna wynosić od 5 do 10 cm i spowodowana jest specyfiką kroku łyżwowego. Narta ta nie może być jednak krótsza od wzrostu narciarza.

Narty śladowe, które służą głównie turystyce i rekreacji, są szersze i cięższe od nart sportowych. Nie posiadają one zwykle specjalnych oznakowań co do ich przeznaczenia. Niektóre modele takich nart charakteryzują się posiadaniem w środowej części ślizgu tzw. rybiej łuski (dachówkowate płaskie wypustki). Dzięki temu narta nie cofa się podczas odbicia (zwłaszcza w czasie podbiegów) i nie wymaga smarowania. Długość tych nart dobiera się podobnie jak do techniki klasycznej.

Kijki

Wys. ciałaskatingclassicturyst.
195175.5165.5160.0
190171.0161.5156.0
185166.5157.0152.0
180162.0153.0147.5
175157.5143.0143.5
170153.0144.5139.5
165148.5140.0135.0
160144.0131.0131.0
155139.5132.0127.0
150135.0127.5123.0
145130.5123.0119.0
140126.0119.0115.0
135121.5114.5110.5
130117.0110.5106.5
125112.5106.0102.5
120108.0102.0 98.5
Tabela doboru długości kijków biegowych wg firmy EXEL

 
W narciarstwie biegowym bardzo istotnym elementem wyposażenia są kijki. Obecnie wykonuje się je ze specjalnych stopów metali lekkich i z tworzyw sztucznych. Cechuje je mała waga, wygodny uchwyt (rękojeść) oraz odpowiednia sprężystość i wytrzymałość. Do czołowych producentów kijków biegowych zaliczyć można takie firmy jak Atomic, Exel, Liliedahl, Rossignol. Kupując kije tych firm możemy być pewni najwyższej jakości.

Optymalną długość kijków dobiera się w zależności od ich przeznaczenia. Kijki służące turyście powinny sięgać mniej więcej do wysokości jego ramienia (w pozycji stojącej). Kijki zawodnicze do biegu techniką klasyczną są dłuższe o około 5 cm. Natomiast kijki do techniki łyżwowej powinny być jeszcze dłuższe o następne 5 cm, nie mogą jednak przekraczać wzrostu narciarza. Można też przyjąć zasadę, że przy doborze kijków do techniki klasycznej powinny być one krótsze od wzrostu narciarza o 30 cm, natomiast te stosowane przy kroku łyżwowym o 20 cm, z tolerancją w obu przypadkach 5 cm. Dla ułatwienia prezentujemy również tabelę, według której można precyzyjnie określić optymalną długość kijów biegowych do różnych technik biegu. Kijki do techniki łyżwowej charakteryzują się również specjalnie wyprofilowaną rękojeścią oraz talerzykiem wraz z grotem. Istnieją także specjalne kije stosowane wyłącznie do treningów na nartorolkach. Zaopatrzone są w bardzo twarde i ostre groty, dzięki którym możliwe jest ich wbijanie nawet w twarde asfaltowe podłoże. Posiadają one też specjalną amortyzującą konstrukcję, tłumiącą mikrodrgania powstałe przy odbiciu kija.

Wiązania i buty

Wiązania łączące but z nartą powinny być przede wszystkim lekkie, proste i niezawodne w użyciu. Z reguły cechuje je niezbyt skomplikowana konstrukcja, pozwalająca na swobodne wykonywanie kroków biegowych przy jednoczesnym pewnym prowadzeniu narty w torze i w czasie zmiany kierunku jazdy. Przy zakupie wiązań i butów należy pamiętać, że obecnie produkuje się wiele tego typu sprzętu, który nie zawsze da się do siebie dopasować. Warto więc kupować wiązania i i buty tej samej firmy i sprawdzić jeszcze w sklepie czy pasują do siebie. Obecnie wiązania są coraz lżejsze a jednocześnie niezawodne i trwałe, co niewątpliwie spowodowane jest zastosowaniem nowych technologii produkcji oraz nowych materiałów - głównie tworzyw sztucznych. Niektóre z nich posiadają specjalną szynę, tzw. prowadnicę, która zespala but z wiązaniem i umożliwia jeszcze bardziej precyzyjne prowadzenie narty w torze. Do najbardziej znanych i cenionych producentów wiązań na polskim rynku zaliczyć możemy Salomona i Rottefella. Wiązania turystyczne (podobnie jak narty) są przeważnie cięższe i szersze, dopasowane do butów o podobnym przeznaczeniu. Produkują je te same firmy, które specjalizują się w konstrukcji wiązań dla potrzeb narciarstwa wyczynowego.

Montaż współczesnych wiązań jest łatwy i zwykle odbywa się za pomocą specjalnych szablonów. Odradzam jednak samodzielny montaż wiązań i radzę oddać je do serwisu, w którym z całą pewnością zrobią to fachowcy, a wygoda i bezpieczeństwo na pewno będą większe.

Jeżeli chodzi o buty biegowe, to powinny być one bardzo lekkie, wygodne, a jednocześnie mocne i w miarę elastyczne, tak, aby swobodnie można było wykonywać kroki biegowe i ewolucje zjazdowe. Produkowane są osobne buty do turystyki i do sportu, te ostatnie z uwzględnieniem podziału na technikę klasyczną i łyżwową. Buty do techniki klasycznej mają niższe cholewki (poniżej kostki), są lekkie i łatwo się zginają w płaszczyźnie strzałkowej, co ułatwia podnoszenie pięty podczas biegu. Cechuje je również duża elastyczność (szczególnie podeszwy). Do techniki łyżwowej cholewka jest znacznie wyższa (powyżej kostki). Buty takie są również specjalnie wzmocnione po obu stronach, co powoduje znaczne usztywnienie stawu skokowego w celu bardziej efektywnego odbicia z krawędzi narty. Twardsze podeszwy pozwalające tylko nieznacznie unosić piętę ułatwiają wykonywanie kroków łyżwowych i sterowanie nartami podczas biegu. Zarówno buty do techniki klasycznej, jak i do łyżwowej produkowane są ze specjalnego tworzywa, które zapewnia optymalną ciepłotę i wygodę stopy. Buty używane w celach turystycznych mają również dosyć wysokie cholewki, jednak nie są usztywnione tak mocno w częściach bocznych jak buty do techniki łyżwowej. Elastyczna podeszwa powinna pozwalać na swobodne unoszenie pięty i wykonywanie kroków klasycznych. Buty takie są często dodatkowo ocieplane i zabezpieczone przed przemoknięciem, dla lepszej ochrony stóp podczas marszu w głębokim śniegu. Są one także cięższe od butów wyczynowych, a prosta konstrukcja dopasowana jest do wiązań typu turystycznego. Do liderów w produkcji butów biegowych zaliczyć możemy takie firmy jak Salomon, Alpina, Adidas, Fischer i Rossignol.

Smarowanie nart biegowych

Istotnym czynnikiem, determinującym nie tylko łatwe i efektywne poruszanie się po śniegu, ale również szybsze przyswajanie nowych elementów technicznych jest odpowiednie smarowanie nart. Dotyczy to zarówno ubitych tras jak i nieprzygotowanego terenu. Szczególne znaczenie ma to w nauczaniu techniki klasycznej. Odpowiedni smar nałożony na część środkową narty zapobiega bowiem jej cofaniu, dzięki czemu faza odbicia jest bardziej efektywna. Natomiast parafina nałożona w przedniej i tylnej części ślizgu umożliwia odpowiedni poślizg. Obecnie na rynku polskim są dostępne wyroby renomowanych firm, które produkują smary i parafiny do wszystkich warunków atmosferycznych. Do najlepszych zaliczyć możemy Toko, Rode, Start, Swix. Ogólnie smary podzielić możemy na 3 grupy:

  1. smary twarde - stosowane na śnieg padający lub stary, przy niskich temperaturach;
  2. smary półtwarde - stosowane na podobne gatunki śniegu, lecz przy temperaturze zbliżonej do 0 stopni;
  3. smary półpłynne - (tzw. klistry i skaresy) - stosowane na śnieg mokry i zlodowaciały.

Smary półpłynne pakowane są do tub, inne wkładane do opakowań o kształcie owalnym. Na każdym jednak opakowaniu musi znajdować się informacja o zakresie temperatury, jak również na jaki śnieg jest on przeznaczony. Dla łatwiejszej orientacji renomowane firmy produkują smary w odpowiednich kolorach i tak na przykład twardy - zielony firmy Rode ma zbliżone właściwości jak twardy - zielony firmy Toko. Skład chemiczny i konsystencja smaru zarówno do biegu techniką klasyczną jak i łyżwową są ściśle zależne od warunków atmosferycznych i śniegowych. Smar dobieramy zwykle w zależności od struktury, temperatury śniegu oraz zawartości w nim wody. W technice klasycznej smar powinien być położony w środkowej części narty, pod stopą, na odcinku 30-40 cm. Pozostałą część narty (tj. przód i tył) smarujemy parafiną. Parafiny w celu łatwiejszego doboru produkowane są w takich samych kolorach jak smary właściwe. Z reguły jest to kolor zielony na śniegi bardzo zmrożone, czerwony na lekko zmrożone i żółty na śniegi mokre. Ślizgi nart do techniki łyżwowej smarujemy na całej długości parafiną odpowiednia do aktualnych warunków pogodowych. Dzięki temu do minimum ograniczamy współczynnik tarcia i w efekcie osiągamy zwiększenie poślizgu i prędkości jazdy.

Po zakończeniu wszystkich czynności wynosimy narty na zewnątrz z pomieszczenia w celu ochłodzenia. Po kilkunastu minutach możemy je przypiąć i rozpocząć bieg.

Przed rozpoczęciem smarowania nart powinniśmy posiadać różnego rodzaju korki i cykliny plastikowe, małe żelazko lub palnik gazowy, odpowiednie parafiny i smary, termometr do mierzenia temperatury śniegu, płyn lub aerozol (tzw. remover) do czyszczenia nart oraz gładką szmatkę. Przydatny jest również drobnoziarnisty papier ścierny. Podstawowe czynności związane ze smarowaniem nart zarówno do techniki łyżwowej jak i klasycznej przedstawiono w tabeli.

Używając twardych smarów nakładamy je na środkową część ślizgu w kilku warstwach i każdy z nich rozcieramy korkiem. Pierwszą warstwę można podgrzać żelazkiem lub palnikiem, dzięki czemu smar zespala się dokładniej ze ślizgami i ściera się wolniej podczas jazdy. Smary półpłynne (klistry) wymagają odmiennej techniki nakładania. Wyciska się je z tuby na środkową część ślizgów (najlepiej w temperaturze pokojowej, a następnie rozprowadza równo dłonią. Klistry stosowane na śnieg zlodowaciały należy przed nałożeniem podgrzać i rozprowadzić równomiernie za pomocą palnika. W technice łyżwowej stosowane są jedynie parafiny, rozprowadzane na całej długości nart w celu uzyskania lepszego poślizgu. Dla celów turystyki i rekreacji producenci utworzyli uproszczone wersje smarów i parafin narciarskich. Są one bardziej inwersalne tzn. o większej tolerancji na różnicę temperatur. Można je kupić w zestawach zawierających z reguły smar twardy, półtwardy, klister i parafinę. Narty turystyczne - śladówki - z charakterystyczną łuską pod stopką smarujemy jedynie parafiną w przedniej i tylnej części narty.

Nie zapominajmy po sezonie zimowym odpowiednio zabezpieczyć narty. Najlepiej jest je wyczyścić ze starych smarów, parafiny i innych zanieczyszczeń, po czym nałożyć cienką warstwę parafiny i złożyć na stojakach ślizgami do góry.

Prawidłowe smarowanie nart nie jest czynnością łatwą - wymaga przede wszystkim dużego doświadczenia i odpowiednich umiejętności. Nie rezygnujmy jednak z ciągłego doskonalenia się, a wszystkie porażki potraktujmy jako dobrą lekcję w celu uniknięcia podobnych błędów.

Na zakończenie nie pozostaje mi nic innego jak życzyć Państwu połamania nart oraz radości i przyjemności czerpanych z uprawiania narciarstwa biegowego.

Czynności związane ze smarowaniem nart

Technika łyżwowa

  1. czyszczenie ślizgów z pozostałości wcześniejszego smarowania lub zanieczyszczeń
  2. dobór odpowiedniej parafiny
  3. nałożenie i rozprowadzenie parafiny za pomocą żelazka lub palnika gazowego
  4. chłodzenie 10-15 minut
  5. cyklinowanie (ściąganie nałożonego smaru plastikową cykliną)
  6. szczotkowanie - czyścimy kilkakrotnie ślizgi twardą szczotką prowadząc od przodu ku tyłowi
  7. ścieranie pozostałości parafiny przy użyciu szmatki

Technika klasyczna

  1. czyszczenie ślizgów nart
  2. dobór odpowiedniej parafiny
  3. nałożenie odpowiedniej parafiny na przednią i tylną część narty
  4. chłodzenie 10-15 minut
  5. cyklinowanie (ściąganie nałożonego smaru plastikową cykliną)
  6. szczotkowanie - czyścimy kilkakrotnie ślizgi twardą szczotką prowadząc od przodu ku tyłowi
  7. szlifowanie odcinka 30-40 cm pod stopą narty papierem ściernym o bardzo małej ziarnistości
  8. nałożenie odpowiedniego smaru pod stopkę narty (nie smarujemy rowka)
  9. rozprowadzenie smaru - smary twarde rozprowadzamy korkiem, a klistry i skaresy dłonią lub łopatką po uprzednim rozgrzaniu

Wojciech Ziobrowski Magazyn NarciarSKI nr 3 - styczeń 1999

Copyright ©1998-2010 Skimag.pl