|
|  |
Alternatywa zjazdówek?
Narciarstwo biegowe jest formą aktywności człowieka mającą bardzo
korzystny wpływ nie tylko na jego rozwój fizyczny, ale także na
psychikę. Niestety, nie cieszy się ono dużą popularnością w naszym
kraju. A przecież - czy może być coś bardziej przyjemnego niż
przebywanie sam na sam z naturą z dala od zatłoczonych ulic czy masowo
obleganych stoków narciarskich. Dlatego też zachęcam wszystkich tych,
którzy pragną nie tylko polepszyć wydolność swojego organizmu, ale
także doznać niezwykłych wrażeń, do uprawiania narciarstwa biegowego.
Zachęcam tym bardziej, że sprzęt, jaki jest nam potrzebny - w
porównaniu z innymi sportami zimowymi (może z wyjątkiem jazdy na
sankach) - jest o wiele tańszy, a przyjemność taka sama lub nawet
większa. Pisząc ten artykuł pragnę przedstawić Państwu podstawowe
informacje o narciarstwie biegowym, między innymi o doborze
odpowiedniego sprzętu i sposobach smarowania nart.
Przełom, jaki dokonał się w latach 80. (pojawienie się tzw. "techniki
łyżwowej") spowodował podział narciarskiego sprzętu biegowego - na
sprzęt do techniki łyżwowej oraz do klasycznej. Istnieje także sprzęt
do uprawiania różnych form rekreacyjnych i turystycznych narciarstwa
biegowego. Przede wszystkim należy pamiętać, że odpowiedni dobór
sprzętu powinien uwzględniać umiejętności sportowe, a także wiek,
wzrost, kondycję ogólną oraz technikę, jaką chcemy posługiwać się
podczas biegu. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że sprzęt do techniki
łyżwowej wykorzystać możemy jedynie na dobrze przygotowanych trasach,
podczas gdy na nartach klasycznych poruszać się możemy prawie w
każdych warunkach. Dlatego też odpowiedni dobór sprzętu decydować
będzie o komforcie i efektywności poruszania się, a także będzie
służył do szybszego nabywania nowych umiejętności technicznych.
Narty biegowe
Dobra narta biegowa, poza lekkością i wytrzymałością, powinna
charakteryzować się odpowiednią elastycznością. Dotyczy to szczególnie
jej części przedniej. Tył powinien być nieco twardszy i bardziej
sztywny. Natomiast część środkowa powinna być najtwardsza, ale również
odpowiednio sprężysta. Ponieważ określenia "sztywny" , "twardy" są
pojęciami mało precyzyjnymi, dobór odpowiedniej narty może być
zadaniem dosyć trudnym. W celu jak najlepszego wyboru możemy się więc
posłużyć próbami sztywności narty, polegającymi na dogniataniu nart
złożonych ze sobą ślizgami, oraz na osobnym odgniataniu ich dziobów i
tyłów. Mając odpowiednie doświadczenie można w ten sposób prawidłowo
dobrać nartę. Jeśli jednak nie do końca polegamy na swojej wiedzy na
ten temat, można zastosować prostszą metodę. Polega ona na położeniu
na równej powierzchni narty, pod którą (w części środkowej) wsuwamy
kartkę papieru. Następnie stajemy na narcie i w tej pozycji kartka
powinna z lekkim oporem dać się wyciągnąć. Jeżeli jest to utrudnione
oznacza to, że narta jest za miękka. Natomiast gdy opór nie istnieje -
narta taka jest dla nas za twarda. Najlepszym jednak sposobem na
ocenienie twardości narty jest jej zachowanie w terenie. Dziób
prawidłowo dobranej narty powinien prowadzić się po wszystkich
nierównościach terenowych elastycznie, a środek dokładnie przylegać do
podłoża. Po dłuższym biegu smar musi być starty równomiernie na całej
długości ślizgu - to oznacza, że narty dobrane są odpowiednio. Jeżeli
smar ściera się tylko na dziobach i tyłach - narty są za twarde.
Natomiast w wypadku, gdy smar jest starty głównie w części środkowej
oznacza to, że narty są za miękkie. Dla ułatwienia wyboru desek
stosowane są często liczbowe oznaczenia twardości według zasady: im
twardsze, tym wyższy numer. Spotyka się także znakowanie literowe: "S"
(soft) - miękkie; "M" (medium) - średnie; "H" (hard) - twarde.
Producenci, dla ułatwienia wyboru, podzielili także narty biegowe na
cztery grupy, według kryterium ich zastosowania. I tak mamy kategorie:
- S - narty wyczynowe;
- A - narty sportowe;
- L - narty turystyczne, śladowe;
- I - narty o specjalnym przeznaczeniu.
Narty do uprawiania techniki łyżwowej są twardsze i posiadają
wzmocnione krawędzie. Oznaczone są zwykle napisem "skating". Natomiast
bardziej elastyczne narty klasyczne poznamy po hasłach "classic" lub
"diagonal". Oznaczenia te dotyczą jednak tylko nart wyczynowych i
sportowych.
Równie ważny jak twardość jest dobór nart pod względem odpowiedniej
długości. Narty do celów turystycznych i rekreacyjnych dobiera się w
ten sposób, że dzioby pionowo ustawionych nart powinny sięgać do
nadgarstka wyciągniętej w górę ręki. Dla osób o przeciętnym wzroście i
wadze można zastosować także wzór:
długość nart = wysokość narciarza + 1/2 ciężaru ciała - (8-12) cm
Na przykład przy wzroście 175 cm i wadze 70 kg otrzymujemy:
175 + 35 - (8-12) = 198-202 cm
Jednocześnie pamiętać trzeba o tym, że narciarze sprawniejsi i lepiej
jeżdżący korzystają z dłuższych nart, podczas gdy słabsi z odpowiednio
krótszych. Narty o przeznaczeniu sportowym dobiera się według zasady,
że dłuższe służą do biegu techniką klasyczną, a krótsze do kroków
łyżwowych. Różnica ta powinna wynosić od 5 do 10 cm i spowodowana jest
specyfiką kroku łyżwowego. Narta ta nie może być jednak krótsza od
wzrostu narciarza.
Narty śladowe, które służą głównie turystyce i rekreacji, są szersze i
cięższe od nart sportowych. Nie posiadają one zwykle specjalnych
oznakowań co do ich przeznaczenia. Niektóre modele takich nart
charakteryzują się posiadaniem w środowej części ślizgu tzw. rybiej
łuski (dachówkowate płaskie wypustki). Dzięki temu narta nie cofa się
podczas odbicia (zwłaszcza w czasie podbiegów) i nie wymaga
smarowania. Długość tych nart dobiera się podobnie jak do techniki
klasycznej.
Kijki
 |
| Wys. ciała | skating | classic | turyst. |
| 195 | 175.5 | 165.5 | 160.0 |
| 190 | 171.0 | 161.5 | 156.0 |
| 185 | 166.5 | 157.0 | 152.0 |
| 180 | 162.0 | 153.0 | 147.5 |
| 175 | 157.5 | 143.0 | 143.5 |
| 170 | 153.0 | 144.5 | 139.5 |
| 165 | 148.5 | 140.0 | 135.0 |
| 160 | 144.0 | 131.0 | 131.0 |
| 155 | 139.5 | 132.0 | 127.0 |
| 150 | 135.0 | 127.5 | 123.0 |
| 145 | 130.5 | 123.0 | 119.0 |
| 140 | 126.0 | 119.0 | 115.0 |
| 135 | 121.5 | 114.5 | 110.5 |
| 130 | 117.0 | 110.5 | 106.5 |
| 125 | 112.5 | 106.0 | 102.5 |
| 120 | 108.0 | 102.0 | 98.5 |
Tabela doboru długości kijków biegowych wg firmy EXEL
|
W narciarstwie biegowym bardzo istotnym elementem wyposażenia są
kijki. Obecnie wykonuje się je ze specjalnych stopów metali lekkich i
z tworzyw sztucznych. Cechuje je mała waga, wygodny uchwyt (rękojeść)
oraz odpowiednia sprężystość i wytrzymałość. Do czołowych producentów
kijków biegowych zaliczyć można takie firmy jak Atomic, Exel,
Liliedahl, Rossignol. Kupując kije tych firm możemy być pewni
najwyższej jakości.
Optymalną długość kijków dobiera się w zależności od ich
przeznaczenia. Kijki służące turyście powinny sięgać mniej więcej do
wysokości jego ramienia (w pozycji stojącej). Kijki zawodnicze do
biegu techniką klasyczną są dłuższe o około 5 cm. Natomiast kijki do
techniki łyżwowej powinny być jeszcze dłuższe o następne 5 cm, nie
mogą jednak przekraczać wzrostu narciarza. Można też przyjąć zasadę,
że przy doborze kijków do techniki klasycznej powinny być one krótsze
od wzrostu narciarza o 30 cm, natomiast te stosowane przy kroku
łyżwowym o 20 cm, z tolerancją w obu przypadkach 5 cm. Dla ułatwienia
prezentujemy również tabelę, według której można precyzyjnie określić
optymalną długość kijów biegowych do różnych technik biegu. Kijki do
techniki łyżwowej charakteryzują się również specjalnie wyprofilowaną
rękojeścią oraz talerzykiem wraz z grotem. Istnieją także specjalne
kije stosowane wyłącznie do treningów na nartorolkach. Zaopatrzone są
w bardzo twarde i ostre groty, dzięki którym możliwe jest ich wbijanie
nawet w twarde asfaltowe podłoże. Posiadają one też specjalną
amortyzującą konstrukcję, tłumiącą mikrodrgania powstałe przy odbiciu
kija.
Wiązania i buty
Wiązania łączące but z nartą powinny być przede wszystkim lekkie,
proste i niezawodne w użyciu. Z reguły cechuje je niezbyt
skomplikowana konstrukcja, pozwalająca na swobodne wykonywanie kroków
biegowych przy jednoczesnym pewnym prowadzeniu narty w torze i w
czasie zmiany kierunku jazdy. Przy zakupie wiązań i butów należy
pamiętać, że obecnie produkuje się wiele tego typu sprzętu, który nie
zawsze da się do siebie dopasować. Warto więc kupować wiązania i i
buty tej samej firmy i sprawdzić jeszcze w sklepie czy pasują do
siebie. Obecnie wiązania są coraz lżejsze a jednocześnie niezawodne i
trwałe, co niewątpliwie spowodowane jest zastosowaniem nowych
technologii produkcji oraz nowych materiałów - głównie tworzyw
sztucznych. Niektóre z nich posiadają specjalną szynę, tzw.
prowadnicę, która zespala but z wiązaniem i umożliwia jeszcze bardziej
precyzyjne prowadzenie narty w torze. Do najbardziej znanych i
cenionych producentów wiązań na polskim rynku zaliczyć możemy Salomona
i Rottefella. Wiązania turystyczne (podobnie jak narty) są przeważnie
cięższe i szersze, dopasowane do butów o podobnym przeznaczeniu.
Produkują je te same firmy, które specjalizują się w konstrukcji
wiązań dla potrzeb narciarstwa wyczynowego.
Montaż współczesnych wiązań jest łatwy i zwykle odbywa się za pomocą
specjalnych szablonów. Odradzam jednak samodzielny montaż wiązań i
radzę oddać je do serwisu, w którym z całą pewnością zrobią to
fachowcy, a wygoda i bezpieczeństwo na pewno będą większe.
Jeżeli chodzi o buty biegowe, to powinny być one bardzo lekkie,
wygodne, a jednocześnie mocne i w miarę elastyczne, tak, aby swobodnie
można było wykonywać kroki biegowe i ewolucje zjazdowe. Produkowane są
osobne buty do turystyki i do sportu, te ostatnie z uwzględnieniem
podziału na technikę klasyczną i łyżwową. Buty do techniki klasycznej
mają niższe cholewki (poniżej kostki), są lekkie i łatwo się zginają w
płaszczyźnie strzałkowej, co ułatwia podnoszenie pięty podczas biegu.
Cechuje je również duża elastyczność (szczególnie podeszwy). Do
techniki łyżwowej cholewka jest znacznie wyższa (powyżej kostki). Buty
takie są również specjalnie wzmocnione po obu stronach, co powoduje
znaczne usztywnienie stawu skokowego w celu bardziej efektywnego
odbicia z krawędzi narty. Twardsze podeszwy pozwalające tylko
nieznacznie unosić piętę ułatwiają wykonywanie kroków łyżwowych i
sterowanie nartami podczas biegu. Zarówno buty do techniki klasycznej,
jak i do łyżwowej produkowane są ze specjalnego tworzywa, które
zapewnia optymalną ciepłotę i wygodę stopy. Buty używane w celach
turystycznych mają również dosyć wysokie cholewki, jednak nie są
usztywnione tak mocno w częściach bocznych jak buty do techniki
łyżwowej. Elastyczna podeszwa powinna pozwalać na swobodne unoszenie
pięty i wykonywanie kroków klasycznych. Buty takie są często dodatkowo
ocieplane i zabezpieczone przed przemoknięciem, dla lepszej ochrony
stóp podczas marszu w głębokim śniegu. Są one także cięższe od butów
wyczynowych, a prosta konstrukcja dopasowana jest do wiązań typu
turystycznego. Do liderów w produkcji butów biegowych zaliczyć możemy
takie firmy jak Salomon, Alpina, Adidas, Fischer i Rossignol.
Smarowanie nart biegowych
Istotnym czynnikiem, determinującym nie tylko łatwe i efektywne
poruszanie się po śniegu, ale również szybsze przyswajanie nowych
elementów technicznych jest odpowiednie smarowanie nart. Dotyczy to
zarówno ubitych tras jak i nieprzygotowanego terenu. Szczególne
znaczenie ma to w nauczaniu techniki klasycznej. Odpowiedni smar
nałożony na część środkową narty zapobiega bowiem jej cofaniu, dzięki
czemu faza odbicia jest bardziej efektywna. Natomiast parafina
nałożona w przedniej i tylnej części ślizgu umożliwia odpowiedni
poślizg. Obecnie na rynku polskim są dostępne wyroby renomowanych
firm, które produkują smary i parafiny do wszystkich warunków
atmosferycznych. Do najlepszych zaliczyć możemy Toko, Rode, Start,
Swix. Ogólnie smary podzielić możemy na 3 grupy:
- smary twarde - stosowane na śnieg padający lub stary, przy niskich
temperaturach;
- smary półtwarde - stosowane na podobne gatunki śniegu, lecz przy
temperaturze zbliżonej do 0 stopni;
- smary półpłynne - (tzw. klistry i skaresy) - stosowane na śnieg
mokry i zlodowaciały.
Smary półpłynne pakowane są do tub, inne wkładane do opakowań o
kształcie owalnym. Na każdym jednak opakowaniu musi znajdować się
informacja o zakresie temperatury, jak również na jaki śnieg jest on
przeznaczony. Dla łatwiejszej orientacji renomowane firmy produkują
smary w odpowiednich kolorach i tak na przykład twardy - zielony firmy
Rode ma zbliżone właściwości jak twardy - zielony firmy Toko. Skład
chemiczny i konsystencja smaru zarówno do biegu techniką klasyczną jak
i łyżwową są ściśle zależne od warunków atmosferycznych i śniegowych.
Smar dobieramy zwykle w zależności od struktury, temperatury śniegu
oraz zawartości w nim wody. W technice klasycznej smar powinien być
położony w środkowej części narty, pod stopą, na odcinku 30-40 cm.
Pozostałą część narty (tj. przód i tył) smarujemy parafiną. Parafiny w
celu łatwiejszego doboru produkowane są w takich samych kolorach jak
smary właściwe. Z reguły jest to kolor zielony na śniegi bardzo
zmrożone, czerwony na lekko zmrożone i żółty na śniegi mokre. Ślizgi
nart do techniki łyżwowej smarujemy na całej długości parafiną
odpowiednia do aktualnych warunków pogodowych. Dzięki temu do minimum
ograniczamy współczynnik tarcia i w efekcie osiągamy zwiększenie
poślizgu i prędkości jazdy.
Po zakończeniu wszystkich czynności wynosimy narty na zewnątrz z
pomieszczenia w celu ochłodzenia. Po kilkunastu minutach możemy je
przypiąć i rozpocząć bieg.
Przed rozpoczęciem smarowania nart powinniśmy posiadać różnego rodzaju
korki i cykliny plastikowe, małe żelazko lub palnik gazowy,
odpowiednie parafiny i smary, termometr do mierzenia temperatury
śniegu, płyn lub aerozol (tzw. remover) do czyszczenia nart oraz
gładką szmatkę. Przydatny jest również drobnoziarnisty papier ścierny.
Podstawowe czynności związane ze smarowaniem nart zarówno do techniki
łyżwowej jak i klasycznej przedstawiono w tabeli.
Używając twardych smarów nakładamy je na środkową część ślizgu w kilku
warstwach i każdy z nich rozcieramy korkiem. Pierwszą warstwę można
podgrzać żelazkiem lub palnikiem, dzięki czemu smar zespala się
dokładniej ze ślizgami i ściera się wolniej podczas jazdy. Smary
półpłynne (klistry) wymagają odmiennej techniki nakładania. Wyciska
się je z tuby na środkową część ślizgów (najlepiej w temperaturze
pokojowej, a następnie rozprowadza równo dłonią. Klistry stosowane na
śnieg zlodowaciały należy przed nałożeniem podgrzać i rozprowadzić
równomiernie za pomocą palnika. W technice łyżwowej stosowane są
jedynie parafiny, rozprowadzane na całej długości nart w celu
uzyskania lepszego poślizgu. Dla celów turystyki i rekreacji
producenci utworzyli uproszczone wersje smarów i parafin narciarskich.
Są one bardziej inwersalne tzn. o większej tolerancji na różnicę
temperatur. Można je kupić w zestawach zawierających z reguły smar
twardy, półtwardy, klister i parafinę. Narty turystyczne - śladówki -
z charakterystyczną łuską pod stopką smarujemy jedynie parafiną w
przedniej i tylnej części narty.
Nie zapominajmy po sezonie zimowym odpowiednio zabezpieczyć narty.
Najlepiej jest je wyczyścić ze starych smarów, parafiny i innych
zanieczyszczeń, po czym nałożyć cienką warstwę parafiny i złożyć na
stojakach ślizgami do góry.
Prawidłowe smarowanie nart nie jest czynnością łatwą - wymaga przede
wszystkim dużego doświadczenia i odpowiednich umiejętności. Nie
rezygnujmy jednak z ciągłego doskonalenia się, a wszystkie porażki
potraktujmy jako dobrą lekcję w celu uniknięcia podobnych błędów.
Na zakończenie nie pozostaje mi nic innego jak życzyć Państwu
połamania nart oraz radości i przyjemności czerpanych z uprawiania
narciarstwa biegowego.
Czynności związane ze smarowaniem nart
Technika łyżwowa
- czyszczenie ślizgów z pozostałości wcześniejszego smarowania lub zanieczyszczeń
- dobór odpowiedniej parafiny
- nałożenie i rozprowadzenie parafiny za pomocą żelazka lub palnika gazowego
- chłodzenie 10-15 minut
- cyklinowanie (ściąganie nałożonego smaru plastikową cykliną)
- szczotkowanie - czyścimy kilkakrotnie ślizgi twardą szczotką prowadząc od przodu ku tyłowi
- ścieranie pozostałości parafiny przy użyciu szmatki
|
|
Technika klasyczna
- czyszczenie ślizgów nart
- dobór odpowiedniej parafiny
- nałożenie odpowiedniej parafiny na przednią i tylną część narty
- chłodzenie 10-15 minut
- cyklinowanie (ściąganie nałożonego smaru plastikową cykliną)
- szczotkowanie - czyścimy kilkakrotnie ślizgi twardą szczotką prowadząc od przodu ku tyłowi
- szlifowanie odcinka 30-40 cm pod stopą narty papierem ściernym o bardzo małej ziarnistości
- nałożenie odpowiedniego smaru pod stopkę narty (nie smarujemy rowka)
- rozprowadzenie smaru - smary twarde rozprowadzamy korkiem, a klistry i skaresy dłonią lub łopatką po uprzednim rozgrzaniu
|
Wojciech Ziobrowski
|
Magazyn NarciarSKI nr 3 - styczeń 1999
|
|